هنر نزد ایرانیان است و بس.

در این بخش سعی کردم ابتدا از عجایب شعر فارسی وارد

ادبیات شوم

یک مثنوی بی نقطه از علامه حسن زاه آملی:

الله سر هر اسم و رسمی              الله مهار هر طلسمی

الله سرور و روح سالک             حامی و حمای در مهالک

الله ورای کٌل کامل                   سر سلسله ی همه مراحل

محمود مسلّم ملائک                 امار مطاع در ممالک

هم سالک و هم سلوک و مسلوک        او مالک ماسوا و مملوک

هر حکم که داد هر دل آگاه            سر لوحه ی حکم اسم الله

اسمی که در او دوای هر درد         اسمی که روای مرئه و مرد

اسمی که مراد آدم آمد                 اسمی که سرود عالم آمد

سودا گر اگر در او دل آسود           سودا همه سود دارد و سود

دل در حرم مطهر او                   گل گردد و هم معطر او

هر دل که ولای وصل دارد            همواره هوای اصل دارد

موسی که هوای طور دارد            کی در سر وصل حور دارد

در گاه سحر مراد سالک             دادار دهد علی المسالک

لوح دل «آملی» اوّاه                  دارد صور ملائک الله

اینک به یکی دیگر از عجایب توجه کنین

با چهره ی  افروخته  گل را  مشکن

افروخته    رخ مرو   تو دیگر  به چمن

گل را       تو دگر    مکن خجل  ای مه من

مشکن    به چمن     قدر چمن     ای مه من

شما این ابیات را به صورت افقی خواندید  حال آنرا عمودی بخوانید

شعر دوباره تکرار می شود!