استاد لطف الله مجد         استاد بي استاد قائمشهری

لطف الله مجد در سال 1296 در خانواده ای هنر دوست در مازندران شهر

شاهی(قائمشهر) متولد شد.و از كودكی به تار و نواختن آن علاقه

وافری داشت و همين اشتياق بود كه وی را به سوی اين ساز كشانيد.

به طوری كه گفته اند در انباری منزل آنها تار شكسته و رنگ و رو

رفته ای بوده كه مجد هميشه با آن كلنجار رفته و ساعتها با اين ساز شكسته

به اصطلاح تمرين می كرده و همين عشق و علاقه و تمرينهای

فراوان موجب شد كه وی از دروس خود عقب بماند. پدرش كه اين و

ضعيت را مشاهده می كند، نسبت به او سختگيری می كند و ديگر

نمی گذارد كه ساز بزند ولی او كه بزرگترین عشق و علاقه اش تار و نواختن

 آن بود، با گريه و التماس از پدر می خواهد كه دروس خود را

به خوبی خوانده و تكاليفی را كه مدرسه به او می دهد به نحو احسن انجام دهد

 و در عوض پدرش به او اجازه ی نواختن تار را بدهد به اين

شرط كه فقط نزد خود نواخته و به كلاس موسيقی و نزد استاد نرود.

 او نيز به پدر قول می دهد و تا آخر هم نزد هيچ استادی نرفت.

لطف الله مجد در سال 1308 كه بيش از 12 سال از عمرش نميگذشت

بدون هيچ ترسی از پدر رسما نواختن تار را با ممارست و كوشش

فراوان آغاز و در ضمن هرجا كه صدای سازی می شنيد،به سراغ آن می رفت

 و به دقت به آن نوا گوش فرا می داد و در راه كسب اين هنر،

تنها ذوق خوش و استعداد فراوان خود را بكار گرفت و نواختن اين ساز

 را به طور سينه به سينه به خوبی آموخت.پس از چندی يكی از

نوازندگان بنام تار شد و بااينكه استاد به خود هرگز نديد و رنج شاگردی

 را كمتر متحمل شده بود، آنقدر پر شور و دلنشين و با جذبه تار

می زد كه بی اختيار شنونده را به سوی خويش جذب می كرد. نخستين

 بار در پارك نصرت الدوله فيروز و سپس در تالار فرهنگ به دادن

كنسرت پرداخت. وی در اوايل دهه 1330 وارد راديو شد. بعد از نسل قديم

نوازندگان تار در راديو(علی اكبر خان و مرتضی نی داوود)

او و جليل شهناز نسل جديد تار نوازان راديو بودند كه در آن روزگار حال

و هوا و محبوبيت بسياری يافتند.از او برنامه های زيادی به همراه

حسين طهرانی،رضا ورزنده،علی تجويدی و پرويز ياحقی باقی مانده است.

لطف الله مجد يكی از آن نوازندگانی بود كه در همه جا ساز نمی زد و صدای

سازش را در هر مكانی نمی شد شنيد.او يكی از نوازندگان

خوب و با ارزش برنامه ی گلهای جاويدان بود كه با دعوت داوود پيرنيا

 از او يكی از همكاران دائمی آن برنامه شد.

لطف الله مجد از بين نوازندگان به ابوالحسن صبا، حسين طهرانی و مرتضی

محجوبی علاقه داشت. از بين خوانندگان اديب خوانساری

و بنان را دوست داشت.با بنان و اسماعيل نواب صفا و ابوالحسن رزی بسيار

دوست و معاشر بود.

سالها در اداره های دولتی با كمال صداقت و پاكی به كار مشغول بود.

و در كنج قناعت با ساز خويش عالمی داشت.وی يكی از برجسته

ترين،نامدارترين و شيرين نوازان راديو بود كه پنجه ی پرشور و حال و

 شيرين وی طرفداران بسيار داشت. از وی شاگردی باقی نمانده است

مجد در آذر ماه 1357 به مرض سكته در گذشت.

                مردان موسيقی سنتی و نوين    حبيب الله نصيری فر

استاد مجد از شيوه ی مضراب گيری خاصی نيز برخوردار بود كه مختص

 خودش بود و ميتوان در برنامه ای كه با استاد شجريان در

شيراز اجرا كرده بود در سه گاه آنرا مشاهده كرد. باز هم بگويم كه

 او در اجرای رديف مهارت بالايی داشت و از دست چپ نيز برای

كمك به مطلوبتر شدن قطعات به طور تك دست استفاده می كرد.

روحش شاد و يادش گرامی.